غم آبادی به نام زندگانی ساختم بی تو
ز بیم شام تنهایی به غم پرداختم بی تو
به زیر ران ما اسب جوانی بود و شادی ها
رمیدی از من و تنهای تنها تاختم بی تو
عزیزت خواستم تا یوسف کنعان من باشی
ز جان بگذشتم و خود را به چاه انداختم بی تو
پس از آن دوستی ها عاشقی ها آشنایی ها
برای خود در این غمخانه زندان ساختم بی تو
 چنان در خویش می گریم که مژگان هم نمی داند
به لبهایت قسم لبخند را نشناختم بی تو
میان پاکبازان سرابرازم زانکه این هستی
قماری بود و یکسر هستی ام را باختم بی تو

به عزیز ترین دلتنگی ها یم 

دلم برای کسی تنگ است که آفتاب صداقت را به میهمانی گل ها ی باغ می آورد
دلم برای کسی تنگ است که چشم های قشنگش را به عمق آبی دریا می دوخت و شعر های خوشی چون پرنده ها می خواند
دلم برای کسی تنگ است که همچو کودکی معصوم دلش برای دلم می سوخت و مهربانی را نثار من می کرد
برای بی تو  جانی   قشنگم....بي تو جان سفره ي دل را برايت پهن خواهم کرد.بي تو جان   وحشت از سنگ است و سنگ انداز  وگرنه من برايت شعر هاي ناب خواهم خواند...در اينجا وقت گل گفتن   زمان گل شنفتن نيست... نهان در آستين هم سخن ماري ....درون هر سخن خاريست... بي تو جان در شگفتم از تو و اين پاکي روشن شگفتي نيست؟که نيلوفر چنين شاداب در مرداب مي رويد؟   از اينجا تا مصيبت راه دوري نيست.... از اينجا تا حديث مهرباني راه دشواريست. بيابان تا بيابانش پر از درد است مرا سنگ صبوري نيست...... بي تو جان با توام سنگ صبورم باش شبم را روشنايي بخش بي تو ی در ياي نورم باش